Hilsen,

Simmi

Bömmer að úkraína skyldi ekki vinna. 

Írland og UK í síðustu tveimur sætunum. Breska lagið setti sennilegast met í hallærisgangi.

Slóvenía númer 15.  Ég fílaði það í botn og spáði því inná topp 4.  Skáphurðin er greinilega opin.  Lettar voru líka of neðarlega.

14 af 16 efstu eru austur evrópuþjóðir.  Hinar tvær eru Grikkland og Tyrkland.

Georgía númer 12.  Ertu ekki að djóka?  Jafnvel verra en Búlgarska lagið.

Skandinavía fær útreið í keppninni.

Finnar eru gott fólk.

Eiríkur Hauksson er frábær maður.

Rosalega verður gott að koma heim.

Sjáum hvað setur.  Ég get alla vega fullyrt það, eftir að hafa rætt við fólk baksviðs, frá hinum ýmsu Evrópulöndum, að þessi úrslit fara gríðarlega öfugt ofan í marga.  Margir evróvisjónspekingar eru illir vegna þeirra.  Og þetta snýst ekki um Eirík eða ísland, heldur þá staðreynd að ekki eitt einasta lag frá vestur Evrópu komst áfram.  En Búlgaría og Georgía runnu í gegn, svo dæmi sé tekið.  Meira seinna.

Önnur generalprufan verður í kvöld.   Meira síðar....

Úkraínska lagið er frekar einfalt, en sprenghlægilegt á sviði.  Flytjandin kallar sig Verka Serduchka og er algerlega að stela senunni hér í Finnlandi.  Þetta er svona fífladrag og lagið límist við heilann, hvort sem maður vill það eða ekki.  Lætin í kringum Verku minna mjög á sirkusinn sem var í kringum Sylvíu nótt í fyrra.  Úkraína þarf ekki að taka þátt í undanúrslitunum en ég er klár á því að laginu vegnar vel í úrslitakeppninni.  Þetta er lag sem margir kjósa vegna þess að þeir fíla það, en þetta er líka lag sem margir munu kjósa til að gefa skít í keppnina.  Stórsniðugt.

Annars er algerlega ómögulegt að gera sér grein fyrir stöðunni hér.  Ég er sammála Eiríki Haukssyni sem metur líkur okkar 50/50.  Við eigum góðan séns á að komast áfram, en þó kæmi það ekkert á óvart þótt við sætum eftir.  Það eru svona þrettán til fimmtán lög sem eiga séns á að vera meðal 10 efstu í undanúrslitunum, restin er léleg. 

Seinna í dag verður móttaka hjá íslenska sendiherranum hér í Helsinki.  Það er eitt af fjölmörgum kokteilboðum sem fylgja þessari keppni.  Ég skrópa í þessi boð öllsömul af mikilli samviskusemi enda er ég að fylgast með æfingum hér langt frammá kvöld.  Ætli maður kíki samt ekki í opnunarpartíið sem haldið verður í kvöld í Finnlandiahöllinni.  Þar mæta allir keppendur, sendnefndir þjóðanna og trilljón blaðamenn.  Ég held að nafnið, Finnlandíahöllinn, trekki vel að þessu sinni því mér sýnist á öllu að vel flestir blaðamenn hér séu ákaflega virkir alkar.

Guð, gefi mér æðruleysi

Til að sætta mig við það sem ég fæ ekki breytt.

Kjark til breyta því sem ég get breytt

og vit til að greina þar á milli.

Íslenski hópurinn er í rokna stuði.  Fyrsta æfingin gekk vel en það eru enn nokkur atriði sem þarf að fínstilla.  Önnur æfing verður haldin síðar í dag og í framhaldinu verður blaðamannafundur þar sem Eiríkur ætlar meðal annars að taka lagið.  Þessi æfingarennsli ganga þannig fyrir sig að það er mætt í höllina í smink til Svavars Arnar hálftíma áður en æfingin sjálf byrjar.  Síðan tekur við hálftími á sviðinu þar sem farið er yfir hreyfingar, myndvinnslu og þessháttar atriði.  Að æfingu lokinni hefur hópurinn 20 mínútur til að skoða upptökur af herlegheitinum og gera athugasemdir og breytingatillögur við myndvinnsluna.  Síðan tekur við hálftíma blaðamannafundur.  Sama rennsli er hjá öllum þjóðunum sem taka þátt svo þetta er hálfgerð færibandavinna.  Blaðamennirnir velja síðan þær þjóðir sem þeir vilja fylgjast með og mæta á æfingarnar og fundina.  

Ég tók eftir því í gær að það var talsvert mikið horft á mig, bæði af öllum hommunum sem hér eru og einnig kvennfólkinu.  Í raun má segja að ég hafi verið mældur út og auðvitað var ég þess fullviss að ég væri spreyjandi kynþokka og sexappíl yfir Helskinki og nágrannasveitafélög í áður óþekktu magni.  Grimmur raunveruleikinn small í andlitið á mér þegar ég leit loks í spegil á hótelherberginu í gærkvöldi.  Ég er með bólu á stærð við boxhanska í smettinu.  Fyrst reyndi ég að fela hana með sminki en það breytti engu.  Núna leita ég um alla Helsinki af skipamálningu í húðlit til að þekja kvikindið. 

Nenni ekki að blogga meira því ég er ferlega þreyttur.  Ætla að reyna að henda inn færslum um Helsinkisirkusinn á hverjum degi.  Túrúlú....

Mér finnst varaformaður Íslandshreyfingarinnar hafa orðið sér til skammar með þessari grein.  Hún vænir spyrlana um óheiðarleika með því að fullyrða að þeir séu allir sem einn "innvígðir og innmúraðir í stjórnarflokkanna".  Engin fyrirvari – þeir eru allir undir sömu sök seldir.  Ekki eitt einasta dæmi nefnt.  Þessir spyrlar eru Sigmar Guðmundsson, Helgi Seljan, Sigmundur Ernir Rúnarsson, Jóhanna Vigdís Hjaltadóttir, Brynja Þorgeirsdóttir, Svanhildur Hólm, Ingólfur Bjarni Sigfússon, Jóhanna Vilhjálmsdóttir og Egill Helgason.  

Við fréttamenn höfum allir skoðanir á þjóðmálum.  Hver einn og einasti. Við kjósum allir einhvern flokk í kosningunum eftir nokkra daga.  Við afsölum okkur ekki réttinum til að hafa skoðanir þegar við hefjum störf á fjölmiðlum.  Margrét er hinsvegar sannfærð um að Heimdallarþáttaka fyrir 20 árum flækist fyrir fólki í dag.  Þetta er svakalega aumt.

Hver einasti fréttamaður þarf að gæta þess að láta ekki skoðanir sínar koma fram í vinnunni.  Það gildir jafnt um þá sem hafa starfað í ungliðastarfi stjórnmálaflokka og þá blaðamenn sem tekið hafa þátt í háskólapólitík eða einhverju öðru félagsstarfi.  Þetta gera blaðamenn á hverjum degi.

Ætli formaður Íslandshreyfingarinnar, Ómar Ragnarsson, sé sammála henni Margréti?  Engin hefur flutt fleiri fréttir af virkjanamálum en Ómar.  Engin er harðari virkjunarandstæðingur en Ómar.  Og trúið mér, sú andstaða kviknaði ekki í gær. Tókst formanninum hennar Margrétar ekki bara ágætlega að halda skoðunum sínum til hlés í fréttunum?

Ég átti ágætt spjall við Margréti um þetta í dag.  Hún sagðist í því spjalli treysta mér fyllilega sem fréttamanni og átti engin dæmi um að skoðanir mínar liti fréttafluttninginn.  Þrátt fyrir það finnst mér að hún skuldi mér og öðrum spyrlum afsökunarbeiðni vegna ómaklegra ummæla á opinberum vettvangi.  Svo væri líka gaman að heyra hvað Ómari finnst um málið.

Mæli með grein Egils Helgasonar um grein Margrétar.

Ég vísa þessu alfarið á bug.  Ég er 183 cm á hæð. Valtýr Björn er 113 cm á hæð.   Svo finnst mér DV bíta höfuðið af skömminni með því að líkja mér einnig við Þorstein Hreggviðsson eða Þossa.  Sem er rauðhærður.  Æra mín er í húfi og í fyrsta sinn á ævinni íhuga ég meiðyrðamál á hendur fjölmiðli. 

Mér finnst mikilvægt að málfar sé fjölbreytt og Ríkissjónvarpið þarf að vera með öðruvísi málfar en 70 mínútur. Ég slekk á Kastljósinu um leið og ég heyri fyrstu amböguna, það er oft snemma.

Auðunn: Djöfull er ég að fíla þig, maður. Þú horfir á 70 mínútur og Kastljósið stuðar þig.

Ármann: 70 mínútur voru það sem þær voru og voru ekkert að þykjast vera neitt annað. Kastljósið á að vera allt í senn og þá er stundum hætta á að málfarið sígi niður úr ríkissjónvarpsstaðlinum. Fólk á Íslandi hefur áhuga á málfari og það er það skemmtilega, að þetta er rætt. Persónulega leiðist mér þessi eilífðarnotkun á nafnhætti. Allar setningar byrja á "Við erum að horfa á " og svo framvegis, í staðinn fyrir að persónubeygja sagnirnar. Ég þoli það ekki, sérstaklega hjá ráðherrum og fyrirfólki.

Tvíhöfði leggur út frá þessum orðum Ármanns í þessum þætti hér (þetta er ca fyrir miðjum þætti.)  Rétt er að taka fram að ég er sammála Ármanni í því að umsjónarmenn og gestir Kastljóss og allir aðrir fjölmiðlar þurfa að vanda málfarið.  Grín Tvíhöfða er hinsvegar óborganlegt.

 Í dag eru breyttir tímar.  Mér þykir ekki lengur töff að vera skítugur og ég hef stórlega dregið úr sandáti.  Ætli það kallist ekki þroski þegar fólk lætur af þeirri hegðun sem þótti sjálfsögð í leikskólanum.   Sem betur fer fullorðnumst við flest þó okkur reynist misjafnlega létt að láta af barnaskapnum. Á fjögurra ára fresti hellist nefnilega nostalgíukast yfir sumt fullorðið fólk og það dettur aftur á leikskólaplanið þegar það lendir í rökræðum.  Þetta eru atkvæðasmalar flokkanna sem skrifa andlaust blogg í akkorði.  “Flokkurinn minn er langbestur, formaðurinn minn er æðislegastur og flutti frábærustu ræðu sem ég hef heyrt.  Aðrir formenn eru glataðir”.  Kosningabaráttan er eitt allsherjar drullumall í fötu hjá þessu fólki enda er þetta nákvæmlega sama stefið og heyrist dag hvern hjá krökkunum  á Grænuborg.   “Pabbi minn er sterkari en pabbi þinn.  Neiheits, pabbi minn er sko lögga og getur léttilega lamið pabba þinn”.  

Þessi þroskaða rökfimi magnast nú með hverjum deginum.  Fótgönguliðum flokkanna sést ekki fyrir í ákafri baráttu sinni fyrir göfugum málstað.  Fyrir vikið líkjast þeir rígfullorðnu fólki sem bankar hlandblautt uppá hjá vinum sínum og biður þá að koma út að róla.  Þetta er fullorðið fólk í sandkassaleik. Reyndar á þessi sandkassaheimspeki einnig við flesta karlmenn sem velja sér enskt fótboltalið til að halda með.  En ætli sé ekki óhætt að gera meiri vitsmunakröfur þegar rætt er um pólitík en enska boltann. Svona rörsýn hjá annars skynsömu fólki á ágæti eigin flokka, er ákaflega leiðigjörn. 

Það er líka barnalega einföld lífspeki sem gerir ráð fyrir því að bara einn flokkur sé góður og allir aðrir fullkomlega vonlausir.  “Ef flokkurinn minn kemst til valda verður allt rosalega gott og fallegt og við verðum ógeðslega rík.  Ef aðrir flokkar komast til valda þá verða aldraðir og öryrkjar krossfestir á gaddavír með innyflin úti og við deyjum öll fátæk úr skyrbjúg.  Og svo verður landinu sökkt náttúrulega”.   Fátt er klisjukenndara en þetta innantóma lofrullufjas sem flokkagrúppíur demba yfir okkur.  Sölufrasarnir eru jafnfrumlegir og talsettar tannkrems - og þvottaefnisauglýsingar í sjónvarpi.  Og þeir skilja jafnmikið eftir.    

Sumt af þessu minnir reyndar á eldheita trúarsannfæringu sem fátt fær haggað.  Ímyndið ykkur ef Gunnar í Krossinum færi nú að flytja predika eldmessur úr stefnuskrá flokka.  Bókstafstrúin og sannfæringarkrafturinn ekki lengur bundin við bíblíuna heldur nýjustu stjórnmálaályktun Sjálfstæðisflokks eða Vinstri grænna.  Ætli það myndu margir nenna að rökræða við hann?

(Þessi pistill birtist í Viðskiptablaðinu miðvikudaginn 18 apríl.)